Het lijkt zo langzamerhand wel, of ik maar één keer in het jaar nog iets schrijf. Dit wordt dus een lang verhaal.
Het is ook een vreemd jaar geweest, afgelopen jaar.
In oktober werd ik ziek, gammel, beroerd. Ik dacht dat het aan mijn suiker lag. Dat die ontregeld was. Dat kan tenslotte.
Maar een paar dagen later werd Ruud ook ziek. Met dezelfde symptomen. Ook mogelijk natuurlijk, we wonen hier tenslotte samen.
Ik moest voor controle naar de verpleegster, die mijn suiker 1 x per half jaar opmeet. Die stuurde me door naar een arts. Ik trof een nieuwe, Duitse, enthousiaste man. Wat heerlijk! Iemand die doortastend is tussen al die artsen die er maar één week zijn en tegen hun pensioen aanlopen. Ook Ruud moest van hem komen. We kregen verschillende onderzoeken en de uitkomst was, dat we bacteriële infectie hadden. Hoe kom je daaraan vraag je je af, maar je kunt je beter afvragen hoe je er af komt. Na een antibiotica kuur, Ruud zelfs twee, waren we na ongeveer 5 weken weer een beetje opgeknapt.
Dat was maar goed ook, want onze reis naar de familie in Nederland stond gepland.
Veel liggen op bed en weinig doen, zo kwamen we die 1,5 week door. Jammer.
Het werd winter, voorjaar en zomer. Nog steeds hebben we er last van, we hebben weinig energie.
Maar, dat komt waarschijnlijk ook, omdat we telkens wanneer we in Nederland zijn geweest, ziek worden.
Je zou zeggen: ga dan niet zo vaak naar Nederland. We gaan zo'n vier keer per jaar.
Maar we zien onze kinderen en kleinkinderen graag. En willen wel even met ze knuffelen, zo af en toe.
Onze dochter stuurt via de whats-app wel foto's en kleine filmpjes van de kinderen. Zo kunnen we zien, dat onze kleindochter loopt. Maar het is het niet helemaal.
Met onze zoon skypen we regelmatig, soms wel een uur lang. Ook heerlijk, zo blijven we betrokken.
En we spreken dan onze broers en moeders van 96 en 92. We kunnen altijd bij mijn broer terecht om te slapen. Dat is heel prettig. We hebben het druk in die twee weken Nederland.
Het voorjaar was nat, net zoals het begin van de zomer, geen best weer. Pas nu is het beter. Veel zon, niet te heet. Perfect dus.
Augustus is een goede maand om uitstapjes te maken. De meeste Zweden zijn weer aan het werk.
Dat heeft wel als nadeel, dat een heleboel zaken, zoals eettentjes of iets dat je wilt bezoeken, al weer na 15 augustus gesloten zijn.
Een voordeel is, dat de winkels weer bevoorraad worden. Er worden weer meer goederen afgeleverd.
Ook de ziekenhuizen gaan weer op volle sterkte werken. Vanaf half juni tot eind augustus kun je daar slecht terecht.
Ik moest naar de keel-, neus- en oorarts in juni vanwege oorpijn die niet over ging. Na een week kreeg ik een brief van het ziekenhuis, dat het minstens 4 maanden zou gaan duren. Ook hier wordt de zorg slechter. Gelukkig is de oorpijn uiteindelijk weggetrokken, anders had ik naar de eerste hulp gemoeten, want dat is dan normaal hier.
Aan de andere kant vind ik het medisch personeel ongelooflijk vriendelijk, men neemt nog de tijd voor je. In Nederland maak je niet meer mee, dat een tandarts een half uur voor je uittrekt.
Er wonen hier natuurlijk minder mensen, dus minder stress bij het personeel. En dat merk je.
Tussen het maken van uitstapjes verft Ruud stukken van het huis. Iedere keer een beetje.
Ik werk wat in mijn atelier. Op het moment maak ik schalen waar de dames hun bol wol in kunnen leggen, zodat de bol niet telkens weg rolt.
Er wordt hier tenslotte veel gebreid en gehaakt.
En dan maar hopen dat er iemand komt die ze wil kopen...
We zijn hier komen wonen, omdat het een heerlijke, rustige plek was om te wonen. Aan het eind van een pad, met alleen een klein vakantiehuis naast ons. Op zo'n 50 meter afstand. Daar kwam nooit iemand. Een perfecte plek dus voor ons. Weg van alle drukte.
Totdat het vakantiehuisje verkocht werd, iets dat we nooit verwacht hadden.
Onze buurvrouw, die twee jaar geleden in het kleine vakantiewoninkje ( kamer, keuken en slaapkamer met overloop ) is komen wonen, heeft nu een hele dierentuin rondlopen.
Toen ze kwam had ze 6 honden, die door de tuin rennen en blaffen wanneer we onze hoofden buiten de deur steken. Of wanneer we iets tegen elkaar zeggen in de tuin. Gelukkig zijn ze binnen wanneer ze werkt. Dan horen we ze alleen binnen maar tegen ons blaffen. Maar dat is niet zo erg.
De bedoeling was, de honden verder te trainen. Haar hele tuin staat vol met trapjes, paaltjes en een slang waar ze doorheen kunnen. Maar daar is nu niet veel tijd voor geloof ik.
Langzamerhand kwam er meer vee.
Op een dag vertelde de buurvrouw me in haar rappe Zweeds, dat ze kippen ging houden. Met een haan. " Moest dat nou, die haan", vroeg ik nog. Inmiddels heeft ze er minstens 3 rondlopen. Waarvan er 1 is, die de hele dag door kraait. Nee, dat moet ik anders zeggen. Hij kraait ongeveer 10 x per minuut en dan een kwartier lang. Dan weer een tijdje niet. Totdat de andere ( jonge ) hanen beginnen met hun piepgeluidje. Dan moet hij zich ook weer laten horen. Ik heb haar gevraagd hem weg te doen, helaas dat werkt niet.
Ze heeft geiten gehad, maar die zijn weer weg.
Verschillende kippenrassen worden gekweekt, vandaar die hanen. Van die kippen hebben we geen last. Die zitten achter haar schuur. Die kippen worden verkocht en ze heeft twee vriezers.
Op een gegeven moment een dode kip in onze voortuin en overal een heleboel veren. Wat het voor dier geweest is, die de kip te pakken heeft genomen weten we niet.
Of er komt een auto bij ons de oprit op, mensen stappen uit en vragen naar de kippen. Bij de buurvrouw dus!
Verder heeft de buurvrouw eenden. De die er vorig jaar liepen, kwaakten de hele dag, deze gelukkig niet. Ik begrijp er niets van, eenden zonder vijver. Maar het zal wel goed zijn.
Haar konijnen zijn weer verdwenen, we hebben nog een keer achter een konijn door onze tuin heen moeten rennen. Dat beest was ontsnapt.
Ook zijn er kalkoenen, over geluid gesproken...
En er zijn inmiddels drie katten.
We zijn blij, dat de buurvrouw een baan heeft van 40 uur per week, zodat we alleen de hanen en de kalkoenen horen overdag.
En soms is het ook gewoon helemaal stil, dat is dan echt genieten.
Dat is, zoals het eigenlijk moet zijn.
